Steppenwolf door Herman Hesse. Meesterwerk over het individualisme.
Het voorbije jaar was een behoorlijk nieuwe ervaring voor mij. Aan de ene kant een les in nederigheid, aan de andere kant een herbevestiging van een aantal ideeën.
Eigenlijk mag ik mezelf niet langer een etiket opplakken. Wat een opluchting want er was altijd wel ièts mis. Het gaat er altijd om dat je één bepaald systeem als universeel toepasbaar beschouwt. Dat vereist een consistentie die vereist dat elk resultaat aanvaardbaar is, zolang het systeem maar gevolgd wordt. Het systeem wordt het doel, het dogma. En het liberalisme heeft wel degelijk heel wat stromingen vol dogma’s.
Sommigen ijveren voor gelijke startkansen en emancipatie maar daarvoor vertrouwen ze op een een sterke (maar bescheiden) en rechtvaardige staat. Wat een utopie. Er is al heel wat moeite voor nodig om van die staat geen allesverslindend monster te maken. Hoe wordt dat het paradijs van rechtvaardigheid en verlichting?
Andere spreken over de onzichtbare hand, over de vrije markt als het antwoord op alles. Dat is al even idioot. De markt is geen politiek systeem dat je voor je kar kan spannen. Het is een economisch systeem dat ongeëvenaard is als het gaat om welvaartscreatie en innovatie maar dat ten koste van stabiliteit. . Maar het is geen moreel of politiek systeem. De mens is geen homo economicus en het idee dat iedereen altijd handelt volgens een welbegrepen eigenbelang is een illusie.
De staat of de vrije markt als het antwoord op alles? Er is geen antwoord op alles. Geen enkele stroming of idee mag een dogma worden. Zelfs als dat idee ogenschijnlijk perfect is. Het perfecte systeem zou immers rekening moeten houden met de grilligheid en creativiteit van de mens, met inconsistentie, irrationaliteit en pragmatisme. Hoe kan een systeem dan nog een algemene waarheid verkondigen?
Maar waarom zijn we op zoek naar een algemene waarheid? Naar iets abstracts? Zijn we onbewust nog altijd aanhangers van de twee werelden van Plato? De plaats waar het abstracte zich bevindt, is in ons brein. Algemeen gedeelde abstracties zijn onderhevig aan wijziging en evolutie en daardoor is het idee dat abstractie gelijk is aan perfectie ontkracht. Dat inzicht is belangrijk, zeker bij het nadenken over moraliteit en ideologie.
Abstractie is geen perfectie.
Waarom toetsen we abstractie dan nog altijd aan perfectie? Dat is onredelijk. Een idee hoeft niet altijd toepasselijk te zijn, een waarheid hoeft daarom niet altijd en in elk geval te gelden.
De vraag naar een algemeen, altijd toepasselijk systeem is onredelijk en bovendien ook een ontkenning van de creatief-destructieve geest van de mens. Een algemene waarheid ontneemt ons de last maar ook het recht om te twijfelen, om te wantrouwen, om een andere beslissing te nemen. De creatieve geest van de mens, dat is waar het om gaat. Dat is de bron van alle abstracte ideeën, van alle moraliteit en immoraliteit. De vraag over de moraliteit van iets kan je niet overlaten aan het al dan niet passen binnen een systeem. Toegegeven, dat is een heel handige manier om een gepast oordeel te vellen, maar het oordeel zelf volgt niet rechtstreeks uit het systeem. De abstracte ideeën zijn advocaten die verschijnen voor de opperste rechter: het menselijk bewustzijn, de creatieve geest.
Zo beslis ik zelf, op basis van mijn eigen, interne moraliteit. Niemand kan mijn moraliteit ter verantwoording roepen, daar eis ik het alleenrecht over op.
In de praktijk leidt dit ertoe dat alle regels aan mijn eigen oordeel onderworpen worden. Consequenties zijn een praktisch iets waar de creatieve geest mee rekening houdt maar hoewel ze een weerspiegeling zijn van een bepaalde moraliteit accepteer ik ze niet als superieur aan mijn eigen moreel oordeel.
Is dat liberaal? Misschien, maar dat kan me niets schelen. Het liberalisme ligt me nauw aan het hart maar dan vooral omdat het de politieke en ideologische stroming is die het dichtst staat bij mijn eigen moreel individualisme.
Individualisme, daar heb ik het magische woord gebruikt. Het is het ontwaken van de geest uit onderdrukking, het zelfstandig in het leven staan, zonder excuses, zonder dat iemand anders verantwoording kan eisen. Zonder dat iemand verantwoording mag eisen.
Het antwoord? Gelach.
…, and somewhere behind me I heard his ghastly laughter. I knew that all the hundred thousand pieces of life’s game were in my pocket . . . I would traverse not once more, but often, the hell of my inner being. One day I would be a better hand at the game. One day I would learn how to laugh. …
Ik ben een aantal weken geleden begonnen met een nieuw projectje: een jobsite voor dienstencheques. Het is de bedoeling dat iedereen in Vlaanderen die werk met dienstencheques zoekt of aanbiedt dat gratis zal kunnen op mijn nieuwe website dienstenjobs.be.
De site is gratis te gebruiken, zowel voor werkgevers als werknemers, zelfs al zijn die commercieel. De enige echte voorwaarde is dat het werk wettelijk mag betaald worden met dienstencheques.
Dienstencheques zorgden ervoor dat heel wat zwartwerk plotseling verdween. Een poetsvrouw inhuren kan nu volledig legaal, terwijl je vroeger al gek moest zijn én heel veel geld teveel hebben om dat niet in het zwart te doen. Het toont de mensen hoe eenvoudig een systeem zonder administratieve overlast is.
Bovendien zorgt het ervoor dat mensen die soms véél te lang op het werk blijven en wekelijks wel een avond of 4 op een vergadering zitten, toch hun appartement mooi proper kunnen houden.
Voor de geeks onder ons: Dienstenjobs.be is een implementatie van jobberbase 1.8, een open source job board dat vooral gebruikt wordt op sites die IT-jobs aanbieden. Ik vertaalde een deel ervan handmatig en voegde alle Vlaamse steden toe (manueel ingetikt allemaal, jaja). Daarna liet ik een freelancer een leuk logo maken en zo was de site klaar voor lancering. Ik wou natuurlijk gebruik maken van de sociale media, en dus maakte ik een twitter-account aan die automatisch alle jobs oplijst die op Dienstenjobs gepost worden. Dat ging eenvoudig door de RSS-feed te koppelen aan Twitterfeed. Ik maakte ook een subdomein twitter.dienstenjobs.be aan met alle twitterberichten waar het woord “dienstencheques” in voorkomt. Dat is eigenlijk een wordpress installatie met het gratis theme Livetwit.
En nu maar hopen dat u dienstenjobs.be massaal gebruikt! Dat zal altijd gratis blijven, maar ik voeg er binnenkort wel een kleine en niet-storende reclamebanner aan toe.
Het is al een tijdje geleden dat ik hier een tekst publiceerde die ik zelf had geschreven. Er staan wel wat artikels “in draft”, zeg maar halfgeschreven en dan verlaten en ik post af en toe een persbericht van Jong VLD, maar daar dient deze blog natuurlijk niet voor. De grote vraag is natuurlijk: waarvoor dan wel?
Alhoewel, grote vraag. Eigenlijk is het een kleine vraag.
Ik heb er niet echt een antwoord voor. Inspiratie laat zich niet commanderen of leiden. Politiek is iets waar ik op dit ogenblik veel te dichtbij sta en ik moet ook opletten wat ik schrijf. Dat dus niet.
Dus laat ik eerlijk zijn. U zal zien wat hier verschijnt. Voor mij zal het ook een verrassing zijn.
Gisteren maakte de Europese Commissie formeel haar bedenkingen over op de
geplande begrotingsinspanningen door de Belgische regering. Jong VLD is bijzonder bezorgd over de reactie van onze regering hierop, die varieert van “echt niet te doen”, “het heeft geen zin onze inspanningen te versnellen” tot “indien we niet voldoen, volgt een standaardprocedure”. Blijkbaar is de sense of urgency nog steeds niet doorgedrongen in ons politieke apparaat.
Jong VLD-voorzitter Philippe De Backer: “Het Belgisch begrotingsbeleid heeft nood aan realisme en een echte sense of urgency. De kritiek van de Europese commissie is terecht. De Federale en Vlaamse regeringen moeten de begrotingsdoelstellingen scherpstellen en bijkomend besparen.”
Nadat de Belgische regering in september reeds een tweede zit moest afwerken, blijkt ook het nieuwe plan onvoldoende duidelijk. Een optimistische inschatting van de macro-economische context en de vaagheid
van de voorgenomen maatregelen zijn voor Europa tekenen dat ook de nieuwe plannen op wankele fundamenten rusten. Daarnaast stelt Europa eveneens een gebrek aan ambitie vast en eist zij dat het begrotingstekort reeds in 2012 zou worden teruggebracht tot 3%.
Volgens Jong VLD werden de afgesproken doelstellingen tijdens de laatste begrotingsbesprekingen tot een minimum herleid. Er is wel degelijk ruimte voor meer besparingen, bijvoorbeeld in de privatisering van een aantal openbare diensten. In Duitsland heeft men beslist om enkele publieke sectoren, zoals delen van het spoorvervoer, over te hevelen naar de private markt. Waarom kan België geen soortgelijke oefening maken? Ook in de sociale zekerheid blijft er ruimte om te besparen, zoals ook verschillende middenveldorganisaties toegeven en verschillende studies aantonen. Het wordt tijd dat deze regering het debat over de begroting
ernstig hervat en de mogelijke maatregelen voor verder besparingen en hervormingen onder de loep neemt.
Voorzitter Philippe De Backer: “Als jongeren zijn wij bijzonder bezorgd over de tamme reactie van onze regering op de Europese vraag om meer begrotingsdiscipline. Er is de afgelopen twee jaar amper beleid gevoerd, laat staan dat er noodzakelijke structurele maatregelen zijn genomen. Onze politici beseffen duidelijk de ernst van de situatie niet. Niemand lijkt zich te durven uitspreken over de te nemen stappen om ons sociaal systeem
overeind te houden. Jong VLD zal zich echter blijven verzetten tegen deze omerta!”.
Ik kreeg onderstaande tekst doorgestuurd door één van de auteurs en heb hem met veel interesse gelezen. Van harte aanbevolen!
De gevaarlijke Terugkeer van het Utopisch Socialisme.
Niet het kapitalisch Systeem is Oorzaak van de Crisis maar ons Monetair Stelsel
Jeffrey Sachs is topeconoom bij de VN en auteur van o.m. de bestseller ‘Common Wealth “en het controversiële essay “The Case for Bigger Government” in Time Magazine. In een interview met “De Tijd” (17-10-09) wijt hij het ontstaan van de financiële crisis aan het ongebreideld Amerikaans marktkapitalisme. Hij pleit hij voor het Zweeds sociaal model als alternatief. Zijn pleidooi is ideologisch en ontluisterend voor de overheersende utopisch socialistische strekking aan de top van de VN.
Feit is dat het Zweeds sociaal model dat Sachs zo enthousiast promoot niet alleen het grootste overheidsbeslag heeft van de Westerse Wereld, maar ook de zwakste economische prestaties levert van de OESO. In 1970 was Zweden nog de vierde welvarendste natie ter wereld. Dertig jaar later was Zweden teruggevallen tot rang 17 met alle sociale gevolgen van dien. En dat terwijl de VS zich steevast wist te handhaven tussen rang twee en drie. Veel sociaal-economische wijsheid valt er in het Zweeds sociaal Model dus niet rapen.
volledige tekst
